Nós tamén somos vós
Ilustración: Manuel Pazos
Eu viña dos tangos arxentinos de Carlos Gardel, das rancheras mexicanas de Rocío Durcal, do gospel vasco de Mocedades, do pop galego de Pucho Boedo e Los Tamara… Porque, musicalmente, crieime dentro dunha caixa de zapatos –como non podía ser menos– ateigada de casetes que meu pai gardaba baixo o mostrador da tenda, onde repousaba un vello reproductor de marca Philips.
O máis moderno era o Callypso de Harry Belafonte, que moitas voltas ten dado ata que o meu padriño, Fernando Macías, Rocker para os seus amigos, lle regalou unha cinta que, facendo honor ao seu alcume, contiña gravacións do que daquela rompía a pista. Lembro, por exemplo, Fai un sol de carallo, de Os Resentidos, e Lo estás haciendo muy bien, de Semen Up, que co paso dos anos terminaría comprando en vinilo, un mini elepé editado por Mario Pacheco, que coa sua recente morte acaba de deixar orfa a discográfica –en crise, como todas– Nuevos Medios, que tanto fixo polos novos flamencos.
A cinta aquela, para min, supuxo unha revolución nunha casa na que non se collían os 40 Principales, xa non falemos de Radio 3. Pero, para que negalo, agora que estamos en San Xoán, tamén sonaban con profusión as marchas militares que meu pai compraba por correspondencia, en packs de catro casetes que viñan dentro dunha caixa, como as dos VHS, debidamente ilustrada. A marcialidade non logrou colarse polas miñas orellas, pese a que por aquelas datas, por se non abondasen as sesións enlatadas do inverno, tocaba a doble ración que, en vivo e en directo, nos proporcionaban as bandas militares de rapaciños –entón, para min, mozos– que tocaban a paso lixeiro polas rúas de Carballo.
Así foi durante anos, nos que a excepción ao cofre de cartón do meu pai eran algúns concertos de bandas locais no vello palco da rúa Coruña, a onde eu me subía para contemplar ao público, con beisboleiras e tupés rockabillies, dándolle as costas ao grupo de turno, que mesmo podía ser Los Enkfermos. Toda unha experiencia para un mocoso máis pendente das pintas daquela movida carballesa que da música mesma.
Entón, a comenzos dos noventa, tería lugar un concerto no San Martiño que marcaría a miña vida, no só musical, para sempre. Naquel palco de táboas, o mesmo polo que pasaran as bandas da vila Jesse James, Trámites ou La Crema, plantouse un combo madrileño que tivera a ben bautizarse como Los Enemigos. Os camerinos, por chamarlle dalgún xeito, eran dúas furgonetas atravesadas. Apenas un cento de persoas, aínda que Xurxo Chapela sempre di que só eran cincoenta, presenciaban o concerto. Había dous tipos, embutidos en denim e coiro, que me chamaran moito a atención, porque parecían que levitaban ante aquela música (hoxe penso que, máis que entrar en trance, abaneaban…). Chovía, eu non pasaba dos quince anos e o que sonaba alí arriba era La vida mata, tal vez o mellor disco da historia do rock español.
Fai cinco anos, os fans da banda (agrupados no Foro de Los Enemigos e, máis tarde, na web Requesound) pedíronme para a súa festa anual, coñecida como Desencuentro Enemigo, que lles lera o pregón. Non puiden ir, porque daquela andaba por Sao Paulo, pero mandeilles un texto que remataba así:
“Con tales antecedentes, la presencia en aquel concierto fue determinante para mis oídos y, lo que es más importante, para mí. Entonces, entre la distancia que mediaba entre el palco y el escaso público, había dos mendas vestidos de cuero y ropa vaquera que sujetaban unos vasos cuyo contenido no tardaría en apreciar. Si en aquel momento, flipaba, ahora sé que yo fui uno de ellos años después, y me gustaría pensar que –entre los tantos conciertos de Los Enemigos que he presenciado por media España, de Granada a Barcelona, de Valencia a Córdoba, de Medina del Campo a un pueblo de Murcia de cuyo nombre no me acuerdo– allí, en medio del público, había un quinceañero que también flipaba con Josele Santiago y familia.
Veinte años no es nada, decía el tanguero. Los cojones. Veinte años han sido nuestra vida. Una existencia vivida con banda sonora de Los Enemigos. A mí, su música me ha hecho más feliz. He llorado, reído, saltado, gritado, soñado y, así, hasta agotar los participios”.
Logo viñan os vítores, os vivas e un Dios te salve, Josele Santiago. Agora, os aplausos gustaríame adicarllos a todos os grupos e pinchadiscos carballeses, pasados e presentes, que axudaron a construir da nada unha cultura pop e rock. E tamén, especialmente, aos promotores de concertos, xente como Juan Ramón, Graña, Deus, Guitoi, Kiko e tantos outros. Nós, grazas ao voso interés e esforzo, tamén somos vós. Clap, clap, clap.
________________________________________________________________
Tamén estou en Twitter e Facebook.
